.

ΠΟΥ χρωστάμε ΠΩΣ χρωστάμε ΠΟΣΑ χρωστάμε
ΠΟΙΟΙ έφαγαν ΠΩΣ έφαγαν ΠΟΣΑ έφαγαν

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Η τριλογία της Προδοσίας


Διάστασις απόψεων δια την σωτηρίαν του Μακάριου

Έπειτα από την επιστροφήν του Μακαρίου εις την Κύπρον εδημοσιεύθησαν εις τας Αθηναϊκάς εφημερίδας διάφοραι συνεντεύξεις ανθρώπων που ισχυρίζοντο ότι έσωσαν τον Μακάριο. Παραθέτομεν μία.
Επίσης απεσταλμένοι περιοδικών έλαβον συνεντεύξεις από τον ίδιο τον Μακάριο και εις τους οποίους αφηγήθη τα της διαφυγής του. Τας παραθέτωμεν και αυτάς.
Εν συνεχεία δε, απο μερικάς ευδιακρίτους αλλά σημαντικάς διαφοράς και αντιφάσεις θα επιχειρήσωμεν να φωτίσωμεν περισσότερον το πρώτο σκέλος του παρόντος που πραγματεύεται, το αν ο Μακάριος εγνώριζε ή όχι την 15ην Ιουλίου 1974 θα εγένετο κίνημα εναντίον του.
Η εφημερίς Απογευματινή των Αθηνών εις τας 19-7-75, ακριβώς έν έτος από την Τουρκικήν εισβολήν εις την Κύπρον, εδημοσίευσεν συνέντευξην του Χρ. Τσαγγάρη, Λοχαγού του εφεδρικού Σώματος, που ως γνωστόν είχεν οργανώσει εις την Κύπρον ο Μακάριος. Ιδού τι ισχυρίζεται εις το δημοσίευμα αυτό ο “σωτήρ” του Μακαρίου, αναφερόμενος εις το πως “έσωσε” τον Μακάριο:

Συνεχίσαμεν την κίνησην προς τα εμπρός και “καβαλικέψαμεν”, εμπήκαμεν στο Προεδρικόν, και προχωρώντας στις σκάλες που οδηγούν στα γραφεία του, πρόσεξα τον Μακαριώτατον που κατέβαινε, συνοδευόμενος από τον υπασπιστήν του Ν. Θρασυβούλου, από τον αξιωματικόν την υπηρεσίας Ανδρέαν Ποταμάρην και από τον ανεψιόν του Ανδρέαν Νεοφύτου.
Η στιγμή ήταν για μένα ένα δώρο από τον Θεόν. Δεν θέλω τίποτα άλλο στην ζωή μου, ούτε θα ζήσω καμμίαν φοράν κάτι παραπάνω απ' αυτό πούνιωσα αυτήν την στιγμήν, εγώ και οι άνδρες που ήταν μαζί μου. Για μια στιγμή μείναμε άφωνοι, απότομα βροντοφωνάξαμε όλοι μαζί “Μακάριος” “Μακάριος” και τρέξαμε προς τα επάνω για να πάρουμε θέσεις μάχης.
Εγώ σταμάτησα για λίγο και αφού χαιρέτισα στρατιωτικά τον Αρχιεπίσκοπο, του είπα: “Μακαριώτατε” είναι καλύτερα να φύγετε να σωθήτε. Εμείς θα πολεμήσουμε και θα αποθάνουμε για σας, οπόταν χαμογέλασε και μου είπε:
Ψύχραιμα, ψύχραιμα”...
Ήταν κάτι που δεν επερίμενα, τον είδα, ήταν πολύ γαλήνιος, ήρεμος, αλλά δεν επερίμενα ότι θα μου μιλούσε και υα ... ένα είδος χαμόγελο, δηλαδή, σαν... δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω, δεν ξέρω πως ήταν...
Τον πίεσαν τότε τα παιδιά που τον εσυνώδευαν να φύγη, εφαινόταν ότι δεν ήθελε να φύγη, μπορώ να πω ότι τον έσπρωξαν κι όλας να φύγη”.

Έν συνεχεία αφού παραλείπει να περιγράψη το μέρος από το οποίο έφυγε ο Μακάριος ισχυρίζεται ότι την ακολουθία(;) του Μακάριου ηκολούθη προστατευτικώς δύναμις οκτώ(8) αποφασισμένων ανδρών του. Ιδού το σχετικόν δημοσίευμα από την ιδίαν συνέντευξιν:
Την συνοδεία του Μακαριωτάτου ακολουθούσε από απόσταση, κατόπιν εντολών μου, ένα “Λαντ-Ρόβερ” με οκτώ άνδρες που ήταν αποφασισμένοι να πέσουν πρώτα αυτοί και μετά ο Μακάριος, μέχρι κοντά στην Πάφο. Από εκεί ανέλαβε ο Λοχαγός Νικ. Παστελόπουλος και μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο, κατόπιν περιπετειώδους διαδρομής, έφτασαν στην Πάφο”.
Επίσης εις το περιοδικόν “Έπαλξις”, εις το πρώτον τεύχος του (Ιούλιος 1975), -το μόνο που εκυκλοφόρησεν- εδημοσιεύθη συνέντευξις του Μακαρίου, την οποίαν έδωκεν ούτος εις τον διευθυντήν του περιοδικού κ. Δ. Χρονόπουλον. Ίδού τι αφηγείται ο Μακάριος:
Το Σαββατοκύριακο το πέρασα για πρώτη φορά φέτος στο Τρόοδος. Έφτασα στο Προεδρικό στις 8.30 της Δευτέρας. Στις εννέα μια ομάδα από νεαρά κορίτσια Ελλήνων μεταναστών της Αιγύπτου φιλοξενούμενές μου, ήρθαν να με επισκευθούν για να με χαιρετίσουν και να τις χαιρετίσω. Μιά από τις μαθήτριες έβγαλε από την τσέπη της ένα φύλλο χαρτιού κι άρχισε να διαβάζη. Μόλις αποτελείωσε την πρώτη παράγραφο, ακούστηκαν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Στην αρχή νόμισα ότι οι πυροβολισμοί προέρχονταν από την Προεδρική Φρουρά και δεν έδωσα μεγάλη σημασία. Μάλιστα, είπα στο κορίτσι να συνεχίση.
Οι πυροβολισμοί πύκνωσαν. Τότε ήρθε ένας της Προεδρικής Φρουράς μέσα στην αίθουσα τρέχοντας, λέγοντάς μας ότι τα τεθωρακισμένα πέρασαν προς την κυρία είσοδο και προχωρούσαν προς το μέγαρο.
Έβγαλα το καλυμμαύχιον και το εγκόλπιον και τα κρέμασα στο συνηθισμένο τους μέρος και προχώρησα προς την έξοδο στο πίσω μέρος του μεγάρου. Τα κορίτσια έτρεξαν γύρω μου, με περικύκλωσαν κι επέμεναν να με συνοδεύσουν.
-Εμάς δεν θα μας κάμουν κακό, μου φώναζαν. Αφήστε μας να σας συνοδεύσουμε.
Πήρα μαζί μου τρείς συνοδούς μου και κατεβήκαμε μαζί στην όχθη του ξερού χείμαρου που βρίσκεται λίγο πιο κάτω από το Προεδρικό.
Προχωρήσαμε λίγο ακόμα κι ανεβήκαμε στον απέναντι δρόμο. Εκείνη την ώρα περνούσε ένα αυτοκίνητο. Το σταματήσαμε και ζητήσαμε από τον ιδιοκτήτη του να μας το παραχωρίση.
-Ευχαρίστως σας το δίδω, αλλά δεν έχει βενζίνη.
Πράγματι δεν προχωρήσαμε και πολύ και το αυτοκίνητο σταμάτησε. Βγήκαμε έξω και περιμέναμε για λίγο. Περνούσε τότε κάποιος αστυνομικός. Του ζητήσαμε το αυτοκίνητο. Μας το παραχώρησε κι αφού κάναμε μερικές βόλτες πήραμε τον δρόμο για το Μετόχι του Κύκκου.
Αποφασίσαμε να προχωρήσουμε στο ορεινό χωριό, στο σπίτι ενός από τους συνοδούς μου. Εκεί νοιώθαμε πιο ασφαλισμένοι γιατί, οι δρόμοι ήταν στενοί και δεν ευνοούσαν πολύ τα τεθωρακισμένα.
Στο χωριό εκείνο, άκουσα το ραδιόφωνο που έλεγε πως ήμουν νεκρός. Μείναμε λίγες ώρες κι ύστερα αποφασίσαμε να πάμε στην Πάφο. Εκεί οι δικοί μας θα έδιναν μάχη.
Στην Πάφο έμεινα στην Μητρόπολη και από τον μικρό ραδιοφωνικό σταθμό μετέδωσα το πρώτο μου μήνυμα ότι είμαι ζωντανός. Την άλλη μέρα όμως ένα πλοίο του ναυτικού-τορπιλάκατος- άρχισε να μας βάλλη από την θάλασσα και μας κατέστρεψε τον ραδιοφωνικό σταθμό. Τότε πληροφορηθήκαμε ότι τα τεθωρακισμένα προχωρούσαν προς την Πάφο. Από ένα στρατώνα της Ειρηνευτικής Δυνάμεως τηλεφώνησα στις Αγγλικές βάσεις και εζήτησα ένα ελικόπτερο.
Οι Άγγλοι απέστειλαν το ελικόπτερο μέσα σε λίγη ώρα και με μετέφερε στην Αγγλική βάση του Ακρωτηρίου. Απ' εκεί μου παραχώρησαν ένα αεροπλάνο της βάσεως που με μετέφερε στην Μάλτα. Έμεινα το βράδυ εκεί και την άλλη μέρα συνέχισα το ταξίδι για το Λονδίνο”
συνεχίζεται

2 σχόλια:

  1. Αν είναι αυτό που φαντάζομαι και έχω διαβάσει σε βλέπω να κολυμπάς στα βαθειά γαμώσταυρε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμε @ 9 Μαρτίου 2011 12:40 π.μ.
    Δεν ξέρω τι φαντάζεσαι!
    Όποιου του μέλει να πνιγεί, ποτέ του δεν πεθαίνει!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Βρίστε ελεύθερα! Το πολύ-πολύ αν μου σπάτε τ' αρχίδια, να σας διαγράψω το σχόλιο.